» Relacja Marty Olejniczak- I dzień Festiwalu Muzyki Świata "Ogrody Dźwięków"
Relacja Marty Olejniczak- I dzień Festiwalu Muzyki Świata "Ogrody Dźwięków"
Festiwal Muzyki Świata "Ogrody Dźwięków"- piątek
Vladimirska
W czerwonej sukni, z kwiatem wpiętym we włosy. Charyzmatyczna frontmenka, akordeonistka-wokalistka świetnie nawiązuje kontakt z publicznością. Zapowiadając utwory, opowiada anegdoty (o krokodylu, który uciekł z cyrku – „Godzik”), legendy (o diable, który gra tak, że nie można przestać tańczyć, czy o Janie Potockim, który uważał, że jest wilkołakiem – „Warewolf”). Jej głos wydaje się delikatny, jakby stworzony do kameralnego śpiewania, ale w momentach emocji wydobywa się z niego twardość i „pazur”.
Podobno Scotia Gilroy akompaniowała kiedyś klaunowi podczas jego występów. Pochodzi z Kanady, mieszka w Krakowie, muzycznie ciągnie ją na wschód, bo jest pod urokiem nostalgii tych terenów. Mówi, że jej zespół – Vladimirska – gra muzykę „retro-circus-folk”. W jego twórczości pobrzmiewają nuty karnawału i melancholii. Członkowie grupy mówią, że inspiruje ich noc.
Dziś grają zwłaszcza utwory z pierwszej płyty i nowe. Muzyka jest pełna pasji, emocji. Energetyczna. Potrafi – jak w przypadku utworu „Zakochany Kozak” – opowiadać bez słów. Hipnotyzująca. I intrygująca swoimi poetyckimi tekstami.
Chalaban
Marokański Chalaban z Węgier zaczyna spokojnie, powtarzając tę samą frazę jak mantrę, tylko przy akompaniamencie afrykańskiego instrumentu guembri. Rytm wprowadza w trans.
Nagle wybucha żywioł muzyki. Instrumentom afrykańskim towarzyszą świetny saksofon, perkusja, bas, gitara…
Dźwięki porywają do tańca. Młoda dziewczyna tańczy z kolorową chustą. Dołączają kolejne osoby. Przestrzeń pod sceną zapełnia się. Ojciec podryguje z maleńkim dzieckiem, które ma uszy zabezpieczone słuchawkami. Słychać rytmiczne szybkie klaskanie. Okazuje się, że muzyka to bycie razem, współtworzenie.
Kiedy pod koniec koncertu ktoś zbliża się do wyjścia, Said Tachiti, założyciel i lider grupy, może żartobliwie, ale stanowczo, zatrzymuje go.
Południce/Elektronice
Grupa młodych kobiet z Białegostoku i ich współpracownicy ubrani są w kolorowe, pełne ozdób, niby-indiańskie stroje, mają pomalowane twarze. Mnóstwo tu piór, kolorowych sznurków, koralików. Jak wojownicy.
Część utworów śpiewają a capella, ale większość z towarzyszeniem elektroniki. Tradycyjne polskie, białoruskie i ukraińskie pieśni z autorską muzyką klubową wzbudzają aplauz wśród publiczności. W tłumie pod sceną słychać głosy podziwu dla młodych kobiet śpiewających mocnymi głosami.
Ale „Mamo, moja mamo”, „Dolina, dolinuszka” czy „Młyn” mogą też budzić niepokój. Frazy powtarzają się, zapętlają, dźwięki narastają, powracają w postaci sampli. Robi się psychodelicznie, transowo. Głosy są ostre, nieustępliwe. Południce to przecież żeńskie demony.
Można dostać zwrotu głowy. To dlatego, że rosną w nas ogrody. Podróż jest intensywna, pełna energii, wrażeń, doznań. Przekracza wyobrażenia.
